رسمش این نبود میان تنهایی ها ... غربت این شهرغریب من را تنها بگذاری

رسمش این نبود میان این همه ... بغض و انتظار دستانم را رها کنی

اری... رسمش این نبود

رسمش این نبود که میان تمام درد های این تن بیمارم... تکیه گاهم را بگیری و تنهایم بگذاری

اری... رسمش این نبود با وفا در میان این همه جنگ وجدال... میان این اتشکده ی

زندگی... میان این همه دورنگی...میان این همه دروغ... میان این همه خیانت میان

این همه ... باز هم بگویم ... که رسمش نبود میان این همه حرف دل تنهایم بگذاری

چقدر بگویم... از تنهایی هایم ... از درد نبودنت... از عشقت... از چه چیز باید بگویم

فقط میتوانم حرف دل را به زبان بیاورم... حرف رفتن غیر منتظره ی تو... حرف بی وفایی تو

اری ... رفتی ... رفتی و مرا میان این همه سختی ها تنها گذاشتی

میان دردی که مرا از پا در اورد ... تنها گذاشتی

ولی رسمش این نبود ای عشق من

پس قولت چه شد... یادته چه گفتی ای عشق من

گفتی

ای یار مقدس من دیگر هیچ وقت تنهایت نمیگذارم

اما این حرف تو...نمیدانم چه گویم ... جز هزاران علامت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پس بمان .... بمان و ثابت کن ای عشق من

ثابت کن تو هم مانند من عاشقی... و عشقی خالصانه ... پر از صداقت و صمیمیت داری

اری ... رسمش این است ای با وفا که بمونی و عشقت را ثابت کنی

ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد

که امشب با ناله ای بغض آلود

بر دیار این دل خسته

اشک می ریزد